Ubik.rtf

Przyjaciele, nadszedł czas wyprzedaży i właśnie o tyle
obniżamy cenę wszystkich naszych bezszmerowych
elektrycznych aparatów Ubik, Tak jest, cennik przestał
się liczyć. I pamiętajcie: każdy z aparatów Ubik,
znajdujących się u nas na skladzie, byl używany według
instrukcji.

I

Piątego czerwca 1992 roku o trzeciej trzydzieści
nad ranem czołowy telepata w obrębie systemu słonecznego znikł
z mapy w nowojorskim biurze firmy Korporacja Runcitera.
W związku z tym rozdzwoniły się wideofony. Firma Runcitera
straciła ślad zbyt wielu ludzi Hollisa w ciągu ostatnich dwu
miesięcy, by mogła się pogodzić z ponownym wypadkiem znik-
nięcia jednego z nich.

— Mr Runciter? Przykro mi, że pana niepokoję. — Technik
odpowiedzialny za pracę nocnej zmiany w sali map odkaszlnął
nerwowo, gdy masywna, nieregularnie ukształtowana głowa Glena
Runcitera stopniowo wypełniła ekran wideofonu. — Otrzymaliśmy
wiadomość od jednego z naszych inercjałów. Zaraz ją znajdę. —
Pogrzebał w nie uporządkowanym stosie taśm magnetofonu,
który nagrywał wpływające informacje. — Zgłosiła to nasza
panna Dorn. Jak pan sobie być może przypomina, udała się
w ślad za nim do Green River, w Utah, gdzie...

— Za kim? — mruknął zaspanym głosem Runciter. — Nie
mogę przecież przez cały czas pamiętać, który z inercjałów
zajmuje się którym telepatą czy jasnowidzem. — Przygładził
dłonią rozwichrzoną masę swych siwych, szczeciniastych wło-
sów. — Mniejsza o resztę, proszę mi powiedzieć, kto z ludzi
Hollisa zaginął tym razem.

— S. Dole Melipone — powiedział technik.

— Co? Melipone zniknął? Pan chyba żartuje.

— Mówię poważnie — zapewnił go technik. — Edie Dorn
wraz z dwoma innymi inercjałami podążała za nim aż do motelu
zwanego Więzy Różnorodnych Doświadczeń Erotycznych. Jest to

podziemna konstrukcja, złożona z sześćdziesięciu apartamentów,
przeznaczona dla biznesmenów, którzy przyjeżdżają tam ze swymi
dziwkami i nie życzą sobie żadnych rozrywek. Edie i jej koledzy
nie sądzili, by był on aktywny, ale dla pewności posłaliśmy tam
jednego z naszych własnych telepatów, pana G.G. Ashwooda, by
dokonał pomiaru. Ashwood stwierdził pasmo zakłóceń wokół
umysłu Melipone'a, nie mogąc jednak w tej sytuacji nic zdziałać,
wrócił do Topeka w Kansas, gdzie aktualnie usiłuje pozyskać dla
nas nowego pracownika.

Runciter, nieco bardziej już rozbudzony, zapalił papierosa.
Siedział ponuro, z brodą wspartą na dłoni, a pasma dymu
przesuwały się przez pole widzenia wizjera umieszczonego po jego
stronie dwukanałowego obwodu.

— Czy jest pan pewien, że tym telepatą był Melipone? O ile się
orientuję, nikt nie wie, jak on wygląda. Chyba co miesiąc zmienia
szablon fizjonomiczny. Jakie było jego pole?

— Skierowaliśmy tam Joe Chipa, prosząc, by przeprowadził
pomiary skali wielkości pola, które wytwarzane było w obrębie
motelu Więzy Różnorodnych Doświadczeń Erotycznych. Chip
mówi, że w najwyższym punkcie odnotował 68,2 blr jednostek
aury telepatycznej, Spośród wszystkich znanych telepatów tylko
Melipone jest w stanie wytworzyć coś takiego. W tym więc
miejscu — kończył technik — zatknęliśmy oznaczającą go
chorągiewkę, A teraz on... ona znikła.

— Szukał pan na podłodze? Albo za mapą?

— Znikła w sensie elektronicznym. Człowiek, którego ona
oznacza, nie przebywa już na powierzchni Ziemi, a także, na tyle,
na ile jesteśmy w stanie się zorientować, nie ma go również
w obrębie układu terytoriów podbitych.

— Zapytam o radę w tej sprawie moją zmarłą żonę — powie-
dział Runciter.

— Jest środek nocy. O tej porze moratoria są zamknięte.

— Ale nie w Szwajcarii — powiedział Runciter z grymasem
zamiast uśmiechu, jakby gardło jego wypełniała niesmaczna nocna
ślina. — Dobranoc — powiedział i przerwał połączenie.

Herbert Schoenheit von Yogelsang, jako właściciel Moratorium
Ukochanych Współbraci, oczywiście zawsze przychodził do pracy
wcześniej niż jego pracownicy. O tej porze ruch w chłodnym,
odbijającym odgłosy wnętrzu budynku dopiero się zaczynał.

W recepcji oczekiwał z kwitem w ręku zatroskany, wyglądający
na księdza mężczyzna w bardzo ciemnych okularach. Miał
na sobie kurtkę z kociego futra i żółte, ostro zakończone
buty. Najwyraźniej zjawił się, by korzystając z wolnego od
pracy dnia odwiedzić jakiegoś krewnego. Zbliżało się Święto
Zmartwychwstania, dzień poświecony oficjalnie osobom na
wpół żywym. Należało oczekiwać, że już niedługo zacznie
się ruch.

— Słucham pana — powiedział Herbert z uprzejmym uśmie-
chem. — Osobiście przyjmę pański kwit.

— To taka starsza kobieta — tłumaczył klient. — Bardzo
drobna i zasuszona. Moja babka.

— Jedna chwileczkę — Herbert skierował się znów w stronę
skrzyń-chłodni, by wyszukać numer 3054039 — B.

Odnalazłszy właściwą osobę, sprawdził dane w umieszczonej
przy niej karcie kontrolnej. Wynikało z niej, że zostaje jeszcze
tylko piętnaście dni w stanie półżycia. To niezbyt wiele —
pomyślał. Odruchowo wcisnął przenośny wzmacniacz protofazo-
nów do przezroczystej obudowy trumny, wykonanej z tworzywa
sztucznego, nastawił go na właściwą częstotliwość i zaczął słuchać,
chcąc stwierdzić, czy umysł funkcjonuje.

Z głośnika doszedł słaby głos: ,..i wtedy właśnie Tillie skręciła
nogę w kostce. Myśleliśmy, że nigdy się z tego nie wyleczy, tak
głupio się zachowywała i chciała od razu zacząć chodzić...

Zadowolony, wyłączył wzmacniacz i skontaktował się z jednym
z członków brygady, polecając mu przewieźć numer 3054039 —
B do rozmównicy, gdzie klient będzie mógł porozumieć się ze
starą damą.

— Dokonał pan już jej odbioru, prawda? — spytał klient
wpłacając należną sumę.

— Osobiście — odpowiedział Herbert. — Wszystko funkcjo-
nuje znakomicie.

Nastawił szereg przełączników, potem cofnął się.

— Życzę panu szczęśliwego Święta Zmartwychwstania, sir.

— Dziękuję.

Klient usiadł zwrócony twarzą do trumny. Z otaczającej ją
okładziny chłodzącej unosiła się para. Przycisnął do ucha słuchaw-
kę i zaczął głośno mówić do mikrofonu:

— Flora, kochana, czy mnie słyszysz? Zdaje mi się, że już
dociera do mnie twój głos. Flora?
Kiedy umrę — pomyślał Herbert Schoenheit von Yogelsang —

zażądam chyba w testamencie od swych potomków, by ożywiali
mnie na jeden dzień co sto lat. Będę mógł w ten sposób śledzić
losy ludzkości.

Byłoby to jednak dosyć kosztowne dla potomków. On zaś
wiedział dobrze, co by to oznaczało. Prędzej czy później zbuntowali-
by się, kazaliby wyjąć jego ciało z chłodni i, nie daj Boże, pogrzebać.

— Grzebanie ciał jest zwyczajem barbarzyńskim — mruknął
sam do siebie. — Reliktem z okresu początków naszej kultury.

— Oczywiście, proszę pana — potwierdziła sekretarka, siedząca
przy maszynie do pisania.

W rozmównicy liczni już klienci porozumiewali się ze swymi
półżywymi krewnymi. Siedzieli spokojnie, pogrążeni w zadumie.
Każdemu z nich dostarczano kolejno właściwą trumnę. Ci wierni
ludzie, przybywający tak regularnie, by oddać cześć swym zmar-
łym, stanowili krzepiący widok. Podtrzymywali oni półżywych na
duchu w momentach ich aktywności umysłowej, przekazywali im
wieści o tym, co dzieje się w otaczającym ich świecie. I — płacili
Herbertowi Schoenheit von Yogelsang. Moratorium było przed-
siębiorstwem intratnym.

— Mój ojciec wydaje mi się nieco słaby — oznajmił młody
człowiek, gdy udało mu się zwrócić na siebie uwagę Herberta. —
Byłbym ogromnie wdzięczny, gdyby mógł pan poświęcić chwilę
czasu i zbadać go.

— Oczywiście — odparł Herbert. Wraz z klientem przeszedł
przez rozmównicę, kierując się w stronę jego świętej pamięci
krewnego. Z karty kontrolnej wynikało, że zostało mu już tylko
kilka dni. To tłumaczyło mniej sprawną pracę mózgu. Ale mimo
to... podkręcił regulację wzmacniacza protofazonów i głos pół-
żywego w słuchawce stał się nieco mocniejszy. Jest już niemal
u kresu sił — pomyślał Herbert. Wydawało mu się zrozumiałe, że
syn nie ma ochoty oglądać karty kontrolnej, że w gruncie rzeczy
nie chce uświadomić sobie, iż kontakt z ojcem definitywnie się
kończy. Herbert nie powiedział wiec nic. Po prostu odszedł,
zostawiając syna w duchowym kontakcie z ojcem. Po co mu
mówić, że jest to już zapewne jego ostatnia wizyta w tym miejscu?
I tak sam zdąży się o tyrn dowiedzieć.

Przy rampie załadowczej, ulokowanej za budynkiem morato-
rium, zjawiła się ciężarówka. Wyskoczyli z niej dwaj mężczyźni,
ubrani w znajome bladoniebieskie uniformy.

2 firmy transportowej Atlas Interplan Van and Storage ---
pomyślał Herbert. — Przywożą jeszcze jednego półżywego, który

właśnie zszedł z tego świata, albo mają zabrać stąd kogoś, czyj
termin już wygasł.

Leniwie skierował się w tym kierunku, by sprawdzić, o co
chodzi, ale w tym momencie jego sekretarka zawołała:

— Herr Schoenheit von Yogelsang, proszę mi wybaczyć, że
przerywam panu chwilę skupienia, ale jeden z klientów prosi, by
pomógł mu pan obudzić jego krewnego. — Jej głos nabrał
specjalnego tonu, gdy dodała: — Ten klient to pan Glen Runciter;
przyjechał tu aż z Federacji Północnoamerykańskiej.

Wysoki, starszy mężczyzna o dużych dłoniach podszedł do
niego szybkim, sprężystym krokiem. Miał na sobie różnobarwne,
nie mnące się ubranie z tworzywa sztucznego, kamizelkę z dzianiny
i kolorowy tkany krawat. Wysunąwszy nieco ku przodowi swą
potężną głowę rozglądał się wokół siebie; jego oczy były lekko
wypukłe, okrągłe, żywe i niezwykle czujne. Na twarzy Runcitera
malował się wyraz zawodowej serdeczności i uwagi, która przez
chwilę skupiona była na osobie Herberta i niemal natychmiast
przesunęła się gdzie indziej, jak gdyby Runciter skoncentrował się
już na sprawach, które mogą wydarzyć się w przyszłości.

— Jak się miewa Ella? — zagrzmiał Runciter, którego głos
wydawał się wzmocniony za pomocą urządzeń elektronicz-
nych. — Czy można by ją trochę rozruszać i porozmawiać
z nią? Ma dopiero dwadzieścia lat, powinna być w lepszej
formie niż pan czy ja.

Zachichotał, ale jego chichot miał charakter abstrakcyjny.
Zawsze chichotał, zawsze się uśmiechał, zawsze miał grzmiący
głos, ale w gruncie rzeczy nikogo nie zauważał i nikt nic go nie
obchodził — to tylko jego ciało uśmiechało się, kłaniało czy
podawało rękę. Nic nie docierało do jego umysłu, który pozo-
stawał oddalony. Był uprzejmy, lecz pełen rezerwy. Pociągając za
sobą Herberta wielkimi krokami ruszył ku chłodniom, w których
przebywali półżywi, a wśród nich jego żona.

— Nie było patia u nas przez jakiś czas, panie Runciter —
stwierdził Herbert. Nie mógł sobie przypomnieć danych na karcie
kontrolnej pani Runciter, z których wynikało, ile półżycia miała
jeszcze przed sobą.

Runciter, trzymając na ramieniu Herberta swą szeroką, płaską
dłoń i skłaniając go w ten sposób do szybszego marszu, powiedział:

— To ważny moment, Herr Yogelsang. My, to znaczy ja i moi
wspólnicy, mamy do czynienia z dziedziną, która wykracza poza
wszelkie granice racjonalnego pojmowania. Nie wolno mi w tym

momencie ujawniać faktów, ale uważamy obecną sytuację za
groźną, choć nie beznadziejną. W żadnym wypadku nie należy
jednak wpadać w rozpacz. Gdzie jest Ella? — przystanął i ener-
gicznie rozglądał się wokół.

— Sprowadzę ją panu do rozmównicy — powiedział Herbert.
Klientom nie wolno było przebywać w chłodniach. — Czy ma
pan odcinek kwitu z numerem?

— Do licha, nie mam, dawno go już zgubiłem — powiedział
Runciter. — Ale pan zna moją żonę i może ją pan znaleźć. Ella
Runciter, około dwudziestki. Niebieskie oczy i brązowe włosy. —
Niecierpliwie rozejrzał się wkoło. — Gdzież ulokowaliście tę
rozmównicę? Dawniej można ją było jakoś znaleźć.

— Proszę zaprowadzić pana Runcitera do rozmównicy — po-
lecił Herbert jednemu ze swych pracowników, który zbliżył się
właśnie niepewnie, chcąc przyjrzeć się znanemu na całym świecie
właścicielowi firmy antypsi,

— Pełno tu ludzi. Nie mogę tutaj rozmawiać z Elią — z nie-
smakiem stwierdził Runciter, zajrzawszy do rozmównicy. Szybkim
krokiem pospieszył w ślad za Herbertem, który kierował się
w stronę archiwum firmy. — Panie Yogelsang — zwrócił się do
niego, kładąc mu ponownie na ramieniu swą wielką łapę. Herbert
poczuł ciężar tej dłoni i zawartą w niej siłę przekonywania. — Czy
nie ma tu spokojniejszego sanktuarium dla poufnych rozmów?
Chcę rozmawiać z moją żoną Ella o sprawach, których Korporacja
Runcitera nie ma na razie zamiaru ujawniać.

— Mogę dostarczyć panu panią Runciter do jednego z naszych
pomieszczeń biurowych, sir — wymamrotał gorliwie i bez namysłu
Herbert, pod wpływem sugestywnego tonu Runcitera i jego silnej
osobowości. Zastanawiał się, co się stało, jakie problemy skłoniły
Runcitera do opuszczenia własnego podwórka i odbycia tej
spóźnionej pielgrzymki do Moratorium Ukochanych Współbraci,
by rozruszać —jak to on sam wulgarnie określił — swą półżywą
żonę. Jakiś kryzys w interesach — domyślał się. W ostatnim
okresie ton krzykliwych reklam zamieszczanych w telewizji
i w gazetach domowych przez przeróżne instytucje zapobiegawcze
antypsi stał się jeszcze bardziej natrętny. — Chroń swe życie
prywatne! — nawoływały o wszystkich porach ogłoszenia powie-
lane przez wszystkie publikatory. — Czy ktoś obcy nie odbiera
twoich fal? Czy naprawdę jesteś sam? — To na temat telepatów —
a prócz tego ten histeryczny lęk przed jasnowidzami. — Czy twoje
poczynania nie są z góry przepowiadane przez kogoś, kogo

w ogóle nie znasz? Kogoś, kogo nie chciałbyś wcale poznać czy
zaprosić do swego domu? Pozbądź się niepewności: najbliższa
instytucja zapobiegawcza, z jaką...