Kalamburka
Małgożata Musierowicz
Poznań przestępczych melin i eleganckich sklepów, światowych banków i miejscowych przytułków, nowego bogactwa i starej biedy - szykował się dopiero do hucznych obchodów. Oto już z co poniektórych okien dobywał się charakterystyczny łomot basów w stereofonii, oto już wyległy na ulice pierwsze grupy ogolonych na zero młodzieńców o brzydkich czaszkach, którzy - jak zwykle ordynarni w mowie i w czynie - odpalali na jezdniach i w bramach swoje próbne petardy, spotykając się jak zwykle z całkowitą obojętnością policji. Oto i w supermarketach zrobiło się tłoczno i nawet ustawiły się nieduże kolejki, choć przecież nikt nie zamierzał kończyć handlowania przed północą i choć z całą pewnością nie groziły miastu jakiekolwiek niedobory w zaopatrzeniu. Oto i ruch uliczny zgęstniał zauważalnie i taka na przykład dzielnica Jeźyce, zaprojektowana na początku mijającego właśnie stulecia, stała się tego popołudnia jeszcze bardziej nieprzejezdna. - Dlaczego się uparłaś odwozić te przeklęte torty do Borejków, zamiast je zwyczajnie przenieść z Mickiewicza na Roosevelta? - zapytała Aniela, patrząc prosto w oczy ponadczasowej damie, widocznej w zwierciadełku wstecznym. Korek, w którym tkwiła przed samym szpitalem Raszei, wyglądał wyjątkowo stabilnie. - Ach, moja droga, spóźnisz się na próbę! Ale rozumiem, że nie chciałaś brnąć z tortami przez śniegi; od rana drapało cię w gardle. I to jest powód. Aktorka nie powinna wystawiać się lekkomyślnie na zimne powiewy. - Aniela zatrzepotała rzęsami, po czym obejrzała sobie gardło w lusterku, a następnie z nudów przycisnęła dla draki klakson, parę razy. Może coś tu się wreszcie ruszy! Pogrzebała w czarnej zamszowej torebce i wyjęła pastylkę neoangin bez cukru, którą zaraz wetknęła sobie w usta. Absolutnie nie miała prawa rozłożyć się teraz na grypę. Premierę w Teatrze Eksperyment wyznaczono na szóstego stycznia, w sam wieczór Trzech Króli, a data owa dlatego była niepod-
waźalna, że nowa sztuka, w której Aniela grała oczywiście rolę główną, nosiła tytuł ,,C zwarty Król". Nic się nie ruszyło na zatłoczonej do ostatniego centymetra jezdni. Opel wciąż był zakleszczony pomiędzy furgonetką TYP a fordem Ka. W poprzek ulicy gramoliła się wielka śmieciarka. Klaksony, nerwy, ścisk. Pandemonium, jak mawia Ignacy Borejko. Swoją drogą, ciekawe, jak też się uda ten wyjątkowy sylwester w przyciasnym, zapchanym książkami mieszkaniu Borejków. Gabrysia uparła się, że ma to być, jak dawniej, składkowe przyjęcie grupy ESD. No, cóż. Właściwie Aniela zamierzała spędzić sylwestra jak co roku - w teatrze, przy małej lampce wina i sałatkach warzywnych, z mężem Bernardom u boku i kolegami aktorami w tle. Ale teraz się cieszyła z tego Gabrysinego uporu. Miło będzie popatrzeć na stare przyjacielskie gęby! Prawdę mówiąc, twarze kolegów z teatru ociupinkę jej ostatnio obrzydły, gdyż oglądała je po dwanaście godzin dziennie. Komedię Amburki "Czwarty Król" próbowano intensywnie od paru miesięcy, całym zespołem, do upadłego. Zazwyczaj sztuki tego modnego dramaturga były jednoaktówkami o zwodniczej prostocie; cechowały się mnóstwem zasadzek: ciętymi dialogami, absurdalnymi puentami, zawrotnym tempem. Dogranie tego wszystkiego wymagało piekielnej harówki. ,,Czwarty Król" - najnowsza i najlepsza sztuka Kala Amburki - składał się aż z trzech aktów takiej ekwilibrys-tyki. Nic dziwnego, że zespół był przepracowany i zmęczony, a także mocno rozdrażniony. W grudniu mieli próby codziennie, od rana do wieczora, i nawet dziś jeszcze umówili się na wpół do szóstej, żeby doszlifować najtrudniejszą scenę zespołową - czyli wielką kłótnię podczas poloneza. Jeśli więc ta przeklęta śmieciarka będzie dłużej się guzdrać, dwa delikatne torty upieczone przez Bernarda nie trafią teraz, niestety, do spokojnej kuchni u Borejków, lecz będą musiały tłuc się w bagażniku przez pół miasta - prosto na próbę w teatrze. Tam wywęszą je aktorzy i pożrą. A Bernard tego nie przeżyje.
- Lecz cóż widzę? - zakrzyknęła artystka, unosząc sil w fotelu. Śmieciarka zakończyła swe niezdarne manewry i ciężk( wjechała w ulicę Krasińskiego. - A! Oto okazja! Trwaj, chwilo - Aniela splunęła pastylką w dal, dodała gwałtownie gazu wyprzedziła furgonetkę jak prawdziwy pirat, i włączyła si< w strumień pojazdów, sunących ulicą Poznańską. Po dłuższym czasie zdołała skręcić w najbliższą przecznicę czyli w Roosevelta, a po kolejnych minutach zaparkowali wreszcie samochód w niedozwolonym miejscu, na chodniki przed kamienicą numer pięć. Zajrzała po raz ostatni w lusterko, wyszczerzyła białe zęb; i wygięła jeszcze bardziej na ukos wielkie rondo czarneg( kapelusza. Przypudrowała też nos, gdyż nigdy nic nie wiadomo Wydobyła ładunek z bagażnika. Drogi Bernard, troskliwa jak matka, umieścił swe wymuskane dzieła w pudłach, któr< następnie zapakował do plastykowych toreb. Aniela ujęła icł uchwyty, łokciem nacisnęła klamkę i weszła do bramy odrapane kamienicy. Co to jest, że tu zawsze pachnie jakimś ciastem? Z sutereny, gdzie mieścił się wytworny apartament Id; i Marka, dobiegał aż tutaj potężny dziecięcy wrzask na jedne niskiej nucie. Tak drzeć się mogła tylko mała Łucja Pałysianka co oczywiście nie musiało zaraz oznaczać tragedii; po prosti młodsze dziecko Idy odziedziczyło temperament po niej. A jednał ktoś nie zdzierżył i pobiegł na ratunek - na wysokim parterz( drzwi mieszkania Borejków były uchylone. Aniela weszła wię< do środka, nawet nie pukając, bo i czym miałaby pukać - ze bami? - Hej! - zawołała. - Dobry wieczór! Cisza. Niosąc torty w obu rękach, ruszyła przez długi ciemnawy korytarz, wciąż lawirując pomiędzy regałami pełnym książek. Nikt jej nie odkrzyknął. W mieszkaniu panowała ciszs i bezruch, więc skręciła w prawo - do oświetlonej kuchni. Lec;
i tu, w tym centrum życie rodzinnego, nikogo nie zastała. Piekarnik rozprzestrzeniał zapach ciasta drożdżowego (przez szybkę widać było dwa pulchne makowce), zmywarka chodziła w najlepsze, a małe radio cicho grało Chopina. Na wielkim starym stole jaśniał ekran zgrabnego laptopa - a więc to pani Mila wybiegła, porzucając swoje zwykłe zajęcie, czyli korektę dla jakiegoś wydawnictwa. Mieszkanie jest bez opieki. Co za ludzie! Dosłownie każdy mógłby tu wejść prosto z ulicy i wynieść, co by chciał. Tylko że Borejkowie chyba nigdy nie uwierzyli do końca, że ktoś w ogóle miałby ochotę kraść. Słynna artystka westchnęła lekko, z pobłażliwością, i postanowiła uwolnić się od tortów. Złożyła pudła na stole i zaraz do każdego zajrzała, żeby się przekonać, czy arcydzieła Bernarda nie doznały jakiegoś uszczerbku; gdyby doznały, emocjonalny małżonek bardzo by się sfrustrował. Całą swoją artystyczną duszę, cały swój talent i wyobraźnię, włożył był w przyozdobienie tych tortów - marcepanowego i cytrynowego - kształtując z czekolady białej i czarnej róże, liście, kiście, winne grona, świat owadzi, a nawet ślimaki. Wszystko, na szczęście, dojechało bez szwanku. Aniela uśmiechnęła się niewinnie i w swej chwilowej zadumie musnęła palcem czekoladowego motylka, siedzącego na krawędzi tortu. Odpadł. Podniosła go od niechcenia i zjadła jednym kłapnięciem. W tej samej dosłownie chwili w jej torebce dwukrotnie pisnął telefon komórkowy. Ha! - ten telepata przysłał jej SMS-a. Spojrzała na wyświetlacz. - DOWIOZŁAŚ? Aniela aż się spociła, przyłapana przez męża na gorącym uczynku. - JASNE! - wystukała w odpowiedzi. - JADĘ DALEJ. UŚPIJ BLIŹNIAKI. PRZYBĄDŹ W SMOKINGU 09!- wysłała wiadomość, schowała telefon i spojrzała na zegarek. Już chciała lecieć, gdy niespodziewanie ogarnął ją, jak ramionami, znajomy nastrój tej przytulnej kuchni. Była ona jasna, ciepła
i czysta, choć nikt zapewne nie mógłby się upierać, że panu tu porządek. Wysokie okna ukazywały widok na migocąi
światłami Śródmieście. Głośno tykał stary budzik, te same, i zawsze, błękitne kubki stały rzędem na półce i jak zawsze r ścianie poniżej widniała cała galeria fotografii, rysunkó i śmiesznych hasełek. "Józinek jest jak zegar: chodzi i bij( - przeczytała najnowsze. A oto i nie znane jej dotąd zdjęć ze ślubu Natalii: pan młody podtrzymuje nie oblubienicę, le< teścia, który właśnie dramatycznie pada w tył, poślizgnąws; się na oblodzonym stopniu kościoła; Natalia natomiast, w stawiwszy obie ręce w przestrzeń, barkiem podpiera oblubieńc Jedyna w swoim rodzaju plątanina rąk, nóg i welonu. Cudo\ ne. Tylko w tej rodzime mogło tak się udać najzupełniej spoi taniczne sformowanie grupy Laokoona. Aniela roześmiała się i mimo woli siadła przy stole, opieraj; podbródek na dłoni, obleczonej w czarną rękawiczkę. Miło t- Miło i swojsko. Jakby się wchodziło do własnego rodzinne domu. Ileż to lat już minęło - dwadzieścia? dwadzieśc: dwa!?... - odkąd po raz pierwszy znalazła się u Borejkó\ przyjaźnie usadzona za tym właśnie stołem... Zaraz, momencik... co to takiego?! Aniela pochyliła się gwałtownie i wpiła wzrok w ekra laptopa. O, nieba! Wzrok jej z pewnością nie mylił. Nie mó, jej mylić. Rozpoznałaby ten styl na końcu świata. To jest sztul< Kala Amburki! Tylko - jaka? Aniela, która znała na parni* wszystkie dziesięć jednoaktówek tego następcy Mrożka on w dodatku jedenastą, nigdzie jeszcze nie wystawianą sztul "Czwarty Król", wiedziała na pewno, że ten akurat tekst wid po raz pierwszy. Bez namysłu pojechała kursorern w górę, E do nagłówka - i okazało się, że intuicja jej nie myliła. KAŁ AMBURKA - WIECZÓR PREZYDENCKI - 2000. Tak jest! Nowa sztuka! Nigdzie dotąd nie publikowana i n wystawiana!
Słynna aktorka dostała wypieków pod pudrem i rozpięła aksamitny paltocik. Sensacja! A więc to ten tekst ma w korekcie pani Mila! Czy to dla "Dialogu", czy dla jakiegoś wydawnictwa? Ciekawe, czyby się zgodziła pośredniczyć w rozmowach z autorem, skoro chce on pozostawać nieosiągalny? Podobno - tak mówiono w kręgach teatralnych - mimo stosunkowo młodego wieku Kał Amburka jest wyniosłym mizantropem. Podobno zaszył się gdzieś w dzikim zakątku Bieszczad i w ogóle się nie rusza ze swej drewnianej chaty nad potokiem, gdyż gardzi światem blichtru, pozorów oraz snobizmu. Faktem było, że Kał Amburka (rzecz oczywista, że to musi być pseudonim) nie pojawiał się z reguły na premierach swoich dzieł. Pisał i publikował od dziesięciu lat, co roku wypuszczając nową sztukę, która natychmiast stawała się przebojem ambitnych teatrów w kraju i za granicą. Ten tajemniczy dramaturg zdołał zmylić nawet najbardziej wścibskich dziennikarzy. Aniela aż się zaśmiała na myśl, że udało jej się trafić na taki skarb nie gdzie indziej, jak w skromnej kuchni Borejków, pomiędzy starym budzikiem a cukiernicą. - Kłamczucha! - odezwał się za jej plecami miły, jasny głos i Aniela odwróciła się gwałtownie. Pani Mila stała w drzwiach kuchni - szczuplutka, przygarbiona i zupełnie siwa, opasana fartuchem w kratkę. Przyglądała się Anieli tym swoim błękitnym spojrzeniem, które jak zawsze było życzliwe, pełne żywej inteligencji i zbijające z tropu - tak jakby starsza pani wiedziała o rozmówcy dużo więcej niż on sam. - Długo tu czekasz? - spytała, wchodząc do kuchni. Tuż obok jej nogi kroczył, twardo trzymany babciną ręką, rudowłosy, nadąsany sześciolatek: Józinek, syn Idy i Marka. - Dopiero przyszłam - odparła Aniela, zrywając się ze stołka. - I właściwie muszę już pędzić dalej. - Zbiegłam tylko na dół, bo Łusia się uderzyła. Strasznie ryczała, a Marek akurat zasnął po dyżurze - tłumaczyła się pani Mila.
11
- Babi, ja bym sam umiał ją pocieszyć! - rzekł z wyrzuter gniewny Józinek, wydymając czerwone policzki. - Od twojego pocieszania ona dostaje spazmów - mruknęł, babcia. - Siadaj. Będziesz mi pomagał. - Nie będę - burknął Józinek, czegoś mocno urażony. - Cóż to, nie lubisz pomagać własnej babci? - kpiące spytała pani Mila. - Nie lubię - odrzekł Józinek po uczciwym namyśle. - Aha. Nie szkodzi. Zakasuj rękawy. Jest robota. - Nie!!! - Trzeba pokroić daktyle i figi. - O?... - zainteresował się Józinek. Pani Mila zbliżyła się do stołu, upinając niecierpliwie rozsypujące się, puszyste włosy. Tu nagle wydała okrzyk zachwytu, gdyż ujrzała oba torty w ich lśniącym pięknie i barokowej wspaniałości. - Któż to... - Bernard, oczywiście - wyjaśniła Aniela, przepełniona dumą. - Arcydzieła! Nikt nie odważy się ich tknąć. Trzeba by je dać na wystawę rzeźby, a nie na pożarcie - zachwycała się pani Mila. - Bernard jest artystą bezinteresownym - przypomniała jej Aniela. - Ach, wiem - pani Mila wydzieliła wnukowi paczkę fig, torebkę daktyli oraz niezbyt ostry nóż i deseczkę. - Józinku, pokrój wszystko w kostkę. Co trzeciego daktyla możesz sobie włożyć do buzi. - Lubię pomagać babci - zmienił poglądy Józinek. - A Łu-sią i tak tata się zajmie. - Jakoś tam sobie poradzi bez ciebie - zgodziła się babcia i skierowała swą uwagę na makowce. Uchyliła drzwiczki piecyka, sprawdziła patyczkiem, czy ciasto dopieczone, zmniejszyła płomień gazowy.
12
Aniela postanowiła wypuścić próbną sondę. - Zerknęłam na ten tekst w komputerze - powiedziała od niechcenia. - To dla "Dialogu"? - A ...nie, nie... - odparła nieuważnie pani Mila, podchodząc znów do stołu. Pochylając się nad tortami, zamknęła laptopa. - Motyle z czekolady! Patrz, Józinku! - Babi, na tym drugim są karaluchy. - Skarabeusze. Skarabeusze. Aniela już nie miała czasu na podchody. - Czy pani ma kontakt z Kalem Amburką? - walnęła prosto z mostu. - Ja? Z Amburką? Aniela znów opadła na stołek. - Boże, jak ja bym chciała go poznać! - wyznała gorąco. - Każda aktorka by chciała. Nikt nie pisze lepszych ról dla kobiet! Co za postacie! Bogate, wyraziste, mocne... - Zapewne - zgodziła się z roztargnieniem pani Mila, dosypując Józinkowi jeszcze suszonych moreli. - To do piernika, więc krój drobno. - Proszę pani... - Anielko, ja się nie bardzo na tym znam. Kiedy tyle lat robi się korekty, człowiek zaczyna widzieć literaturę od całkiem innej strony - od - hm, od kuchni. - Tak bym chciała zdobyć ten tekst jeszcze przed publikacją - błagalnie powiedziała Aniela. - W naszym teatrze byłaby prapremiera! Co za splendor dla nas i dla miasta! I mój sukces własny, jestem przekonana. - O, na pewno, na pewno. Ty zawsze odnosisz sukcesy, a już zwłaszcza w jego sztukach. Ignacy i ja jesteśmy twoimi wiernymi fanami. Byliśmy na każdej premierze. Najlepsza byłaś w roli wariatki w sztuce... - ,,Czarna sukienka" - podpowiedziała Aniela. - O, nieba, cóż to była za rola!
13
- O, nieba, widzę ślimaka - oznajmił Józinek, patrzą w tort. - Ma oczy na słupkach. - Józinku, tylko nie dotykaj, - Proszę mnie skontaktować z Amburką - przynaglił Aniela. - Nie rozumiem, swoją drogą, dlaczego on tak si ukrywa. - Może nie lubi być na widoku? - podsunęła pani Mila - Ach, to nie może być takie proste. - Dlaczego? Czy każdy musi lubić rozgłos? Może on pisz tylko dla pieniędzy. - Tylko dla pieniędzy?! I porusza najważniejsze dla wszysi kich sprawy? I zawsze jest najbardziej aktualny i... Proszę pan: ja muszę mieć tekst tej nowej sztuki. Może już dziś dałaby m pani... - tu nagle odezwał się telefon Kłamczuchy, wygrywają melodyjkę z Wagnera. Dzwonili z teatru. Wszyscy, reżyser te; byli już na miejscu i chcieli wiedzieć, co Aniela sobie właściwi wyobraża - że jest jakąś gwiazdą? Kłamczucha porwała torebkę i w popłochu ruszyła do drzwi - Chciałam ci jeszcze powiedzieć - zawołała w ślad za ni,' pani Mila - że masz prześliczny kapelusz... - Ten ślimak odpadł - powiedział Józinek. Przed godziną dziewiątą Mila coś jeszcze drukowała u Grze siów. Ignacy dawno już się ubrał wizytowo (w przeciwieństwii do żony lubił wszystko robić z rozsądnym wyprzedzeniem) Przygładził nieliczne srebrne kędziorki, otaczające łysinę i przetar wodą kolońską wygolony podbródek oraz pobruźdżone policzki Miał jeszcze kłopot z krawatem, więc udał się do pokoji Strybów i znalazł tam nie tylko żonę, ale i starszego wnuka
siedmioletniego Ignacego Grzegorza. Pilnie i chętnie pomagał on babci w układaniu wydruków. Dziadek ogarnął czułym spojrzeniem mądrą, poważną twarz dziecka, jego zwinne, pracowite paluszki oraz wypukłe, obiecujące czoło pod jedwabistą grzywką. O tego wnuka mógł być najzupełniej spokojny. - Wre praca, świeży miód pachnie tymiankiem* - zażartował, zbliżając się do malca, na co Ignaś się uśmiechnął, rozpoznając cytat, i zapytał, czy to prawda, że starożytni bardzo lubili pszczoły. - Ach! Rzecz jasna! - dziadek z radością podjął ulubiony temat. - I to zarówno Grecy, jak Rzymianie. Byli wprost urzeczeni pszczołami, czego ślady znajdujemy w ich sztuce, a zwłaszcza w literaturze. Spójrz choćby na "Georgiki" - cała czwarta księga poświęcona jest pszczołom. Nic dziwnego: od Donatusa wiemy, że ojciec Wergiliusza zajmował się pszczelarstwem i nawet dorobił się na nim fortuny. - A znów w szóstej księdze ,,Eneidy"... - podsunął Ignaś, jakby słuchał ulubionej bajki, opowiadanej po raz setny, i dziadek zrozumiał, że tak chyba jest istotnie, lecz nie umiał się oprzeć i zacytował z lubością: - ...jak w jasnym dniu lata pszczoły się roją, zlatując na łąkę, Ku kwiatom różnej krasy i wirując Dokoła lilii rozjarzonych bielą, Aż cale pole w tym brzęku dygocze. - Przekład Zygmunta Kubiaka - dorzucił Ignacy Grzegorz, jakby dopełniał znaną sobie bajkę zwrotem: ,,i żyli długo i szczęśliwie". Mila skończyła drukować i zebrała kartki do plastykowej koperty. Właściwie, była już ubrana w tę wieczorową sukienkę, * Wergiliusz - "Eneida".
15
przy której jej śliczne włosy lśniły czystym srebrem, ale musiała jeszcze znaleźć czarne pantofelki, a dość dawno ich nie używała. Tu przydatny okazał się Józinek, który zawsze wiedział, gdzie co leży, gdyż był niezwykle dobrym obserwatorem. (Nie można było tego powiedzieć o Ignasiu - on z kolei cechował się niespotykanym roztargnieniem i obojętnością dla spraw przyziemnych). Ubrawszy się wreszcie, dziadkowie zostawili mieszkanie na pastwę byłej Grupy ESD i wychodząc, pomachali rękami w stronę córek - Idy i Gabrysi - które miotały się jeszcze w kuchni, lukrując na chybcika makowce i polewając czekoladą piernik. Ignacy i Mila byli zaproszeni na kolację do Moniki Pałysowej, teściowej Idy. Jak co roku, Monika przybyła ze Stanów na Boże Narodzenie i, jak co roku, nie mogła się zdecydować na powrót. Ta najdawniejsza przyjaciółka Mili co roku o tej samej porze wyrażała zdumienie i wdzięczność dla Opatrzności, która w tak cudowny sposób połączyła na nowo drogi ich życia, co roku też przedstawiała w zawoalowany sposób nieokreślone zastrzeżenia wobec Idy i co roku tak samo narzekała na panujący w Polsce bałagan, korupcję i schamienie obyczajów. - Ale dziś - powiedziała Mila, kiedy po kolacji wracali już z Ignacym przez mroźne ulice - Monika wzięła mnie na stronę, popłakała się i oznajmiła, że tym razem wróciła na dobre. Kupuje mieszkanie na Jeżycach - i wyobraź sobie tylko, gdzie! Ignacy uczynił pewien wysiłek, ale nie wyobraził sobie. - Na Polnej! - zakrzyknęła Mila. - Ha! - rzekł filozoficznie Ignacy. - Zbudowano tam eleganckie bloki. Niedaleko miejsca, gdzie stała nasza oficynka. - Przykro mi było, kiedy ją zburzono - powiedział w zadumie Ignacy i tym razem wyobraził sobie bez trudu, jak przykro musiało być Mili, która tam się wychowywała od
16
urodzenia. A przecież nigdy ani słowem się nie użaliła. - Jesteś - dodał z uśmiechem, ściskając czule ramię żony - najbardziej tajemniczą kobietą, jaką spotkałem w życiu. - Nie spotkałeś ich zbyt wielu - wytłumaczyła mu Mila. - Która godzina? - spytał. - Dopiero wpół do dwunastej. - A my już wracamy do domu? - Chwileczkę, a kto powiedział Monice, że jest za stary na nocne imprezy? - Ja powiedziałem, ale to dlatego, że u Moniki zawsze jest nudno nie do opisania - wyjaśnił. - Pomyślałem sobie ponadto, że w tym mieszkaniu okna wychodzą tylko na ulicę Fredry... - No to co? - ...i że nie zobaczymy fajerwerków, bo to jest ulica wąska i mocno zabudowana. - Przecież nie cierpisz fajerwerków, Ignacy, uważasz je za prostackie. - Tak, Milu, lecz dziś jest ostatnia noc tysiąclecia i w związku z tym spodziewam się absolutnie niewiarygodnej feerii. To trzeba zobaczyć. Będzie to widowisko jedyne w swoim rodzaju. Powinniśmy tylko pójść w miejsce, skąd jest najlepszy widok na całe miasto. - Na wieżowcu Akademii Ekonomicznej - przypomniała sobie Mila - jest taras widokowy. Ale i restauracja. Na pewno tam się odbywa jakiś nuworyszowski bal. - Nie mów nic - rzekł on. - Powierz się mej opiece, Milu. Ożywieni, ruszyli szybciej przez mroźne ulice. Z mijanych restauracji i klubów dobiegały pokrzykiwania, muzyka, a częściej - łomot, pijane śpiewy i wybuchy śmiechu. Od czasu do czasu odzywała się w dali pojedyncza detonacja - to niecierpliwi miłośnicy sztucznych ogni już odpalali to i owo ze swych zapasów. Bardzo szybko małżonkowie znaleźli się na ulicy Ogrodowej, w tym jej punkcie, który leży na wzgórzu, w ścisłym centrum
17
miasta. Po jednej strome tej ulicy rozciąga się rozległy park, po drugiej - stoją stare kamienice, luksusowa plomba z mieszkaniami na wynajem, a także wciśnięty pomiędzy to wszystko blok z lat sześćdziesiątych, zbudowany z wielkiej płyty, a wysoki na pięć pięter. Ignacy ku niemu właśnie poprowadził żonę. Bez wahania wkroczył z nią do bramy, bez trudu trafił do windy, przywołał ją i pojechali, poskrzypując, na ostatnią kondygnację, gdzie mieściły się drzwi do strychów. Przed samym szybem windy błyszczało okno, wychodzące na park. Ignacy otworzył je nie bez wysiłku. - Popatrz! - zawołał uradowany. Rzeczywiście, doskonale było stąd widać - ponad czubkami starych kasztanowców - rozległą panoramę miasta w kierunku południowym i wschodnim. Niebo nie było wcale ciemne, rozjaśniała je łuna miejskich świateł, setek tysięcy błyszczących punkcików o różnych kolorach. Dopiero wysoko- wysoko pogodne i gwiaździste niebo przechodziło w ciemny, czysty granat. Po wschodniej strome ciągnęły się aż po horyzont ogromne skupiska nowych osiedli - bloków i wieżowców. Na wprost, za parkiem, zaczynała się już stara robotnicza Wilda. Widać też było nowoczesny budynek Multikina, do którego oboje bardzo lubili się wymykać w tajemnicy przed córkami (pokpiwały z ich nagłego upodobania do sztuki masowej; ale nie wiedziały, że oni czuli się w tym kinie znów młodzi i weseli, kiedy tak zasiadali w wielkich, wygodnych salach, z torebką popcornu albo wielkimi porcjami lodów). Przez cały czas, gdy Ignacy obserwował niebo, widział wzbijające się, to tu, to tam, świetliste żmijki pojedynczych rakiet. - Widok wspaniały - przyznała Mila, opierając się o męża i patrząc tam, gdzie on. Ignacy spojrzał czule na jej miły profil. - Wszystko jeszcze przed nami - rzekł obiecująco i zatarł ręce, bo mroźne powietrze nocy wpadało przez okno coraz odważniej. - Włóż czapkę i rękawiczki, Milu, bardzo cię proszę.
18
- Która godzina? - Za dziesięć dwunasta. No i popatrz: dożyliśmy końca millenium. Co by na to wszystko powiedział Horacy? - Dlaczego mielibyśmy nie dożyć, Ignasiu. Czujemy się wcale nieźle, jeśli nie liczyć mojego reumatyzmu... - I mojej choroby wieńcowej... - Może chociaż w nowym millenium przestań sobie wmawiać choroby, mój drogi. Nie jesteśmy jeszcze tacy starzy... - I tu właśnie, Milu - rzekł uroczyście Ignacy - chciałbym cię zaskoczyć. Jak wiesz, nigdy nie pamiętam o ważnych datach naszego wspólnego życia. Dziś jednak - nie taję, że pod wpływem Gabrysi - postanowiłem o czymś pamiętać. O twoich urodzinach. - Wiesz, a ja właśnie bardzo chętnie bym o nich nie pamiętała. - Niesłusznie, bo to okrągła rocznica. Kończysz sześćdziesiąt pięć lat! - Zapomniałabym tym chętniej. - Cóż by to zmieniło? - zdziwił się Ignacy. - Milu, wszystkiego najlepszego. Jak wiesz, nigdy ci nie umiałem kupić naprawdę udanego prezentu... - Laptop - przypomniała Mila skrótowo. - Grzegorz - wyjaśnił równie skrótowo Ignacy. - Sam jednakże nie jestem biegły w obsypywaniu cię udanymi prezentami... - Dlaczego po czterdziestu dwóch latach naszego pożycia zapragnąłeś mnie obsypywać udanymi prezentami? - zainteresowała się jego żona. - Dla odmiany, Milu. Pomyślałem o tych wszystkich twoich urodzinach, których nie obeszliśmy... i o imieninach, bo jutro jest przecież (jak twierdzi Gabrysia) Melanii... i o wszystkich prezentach, jakich nie dostałaś... i zdecydowałem się na coś takiego.
19
To mówiąc, Ignacy wyjął z kieszeni malutkie pudełeczko zawinięte w jedwabistą bibułkę, po czym wręczył je żonie. Milę zamurowało. - Nie wierzę własnym oczom! Biżuteria?! - zdumiała się po chwili, wydobywając z pudełeczka złoty łańcuszek. Na jego końcu migotało malutkie złote serduszko. - O, nie martw się - pospieszył z uspokojeniem Ignacy. - Zdziwiłabyś się, jakie to było niedrogie. Lecz Mila nie słyszała. - Wiesz - powiedziała wzruszona - przez całe życie chciałam, żeby choć raz ktoś mnie potraktował nie na serio... Jak takie słodkie, niedobre, kapryśne i zepsute stworzenie, które nic, tylko przyjmuje od mężczyzn złoto i brylanty... - Naprawdę? - zdumiał się Ignacy. - Ale dlaczego, Milu, chciałaś czegoś tak dziwacznego? - Zęby się przekonać, jak to jest - wyjaśniła. - No, wiesz? Jakbym zgadł! W tym serduszku jest brylancik. I jak się czujesz? - Mniej więcej tak samo, jak przedtem - stwierdziła trzeźwo Mila. - Tylko że bardzo, bardzo, bardzo rozpieszczona. - Pozwól - rzekł Ignacy z namaszczeniem - że założę ci ten klejnot na szyję. Zdejmij szalik, na moment... o, tak. I co? - Wspaniale. Czuję się jak Dama Kameliowa. - Milu, patrz! Ogromny parasol z zielonych, migoczących gwiazd rozpostarł się z sykiem nad Ratajami. - Zaczyna się! - zawołał podekscytowany Ignacy. - Za minutę północ! - Zegnaj, wieku. Zegnaj, tysiąclecie - szepnęła Mila. - Patrz! Patrz! - wykrzykiwał Ignacy, czując dławienie w gardle wynikające z pierwotnej, chłopięcej emocji i zachwytu. Na niebie pojawiały się już dziesiątki, już setki, już tysiące i dziesiątki tysięcy świetlnych pocisków - małych, większych +20
i olbrzymich, złotych i kolorowych. Jedne rozpryskiwały się w drobny pył gwiazdeczek, inne słały przez całe niebo długie, syczące, świetliste smugi - ogłuszająca kanonada trwała bez chwili przerwy, z ziemi wystrzeliwały wciąż nowe fajerwerki i nie było już wiadomo, gdzie najpierw patrzeć. - Patrz! Multikino strzela! - zawył Ignacy, nie panując już nad emocjami, jakby nigdy w życiu nie słyszał o stoikach. - Jakie to piękne! Patrz! - Nie powtarzaj co chwila "patrz", bo ja patrzę - mitygowała go żona, lecz daremnie. Ignacy był jak w transie. - Patrz! Patrz tam! Wilda eksploduje! - ponad gęsto zaludnioną dzielnicą wznosiły się istne słupy ognia, nieustająca seria wybuchów zagłuszała wszelkie inne dźwięki. - To szaleństwo - powtarzała Mila ze zgrozą. - To szaleństwo. Kiedy sobie wyobrazisz, ile pieniędzy idzie właśnie z dymem... to gorszące. Ale takie ładne, że aż sama mam ochotę cos odpalić. Ignacy palnął się w czoło. Pobiegł do kąta za szybem windy i z zakurzonych ciemności wydobył przyniesiony tu rano koszyk, nakryty serwetką. Zawierał on butelkę niedrogiego szampana oraz dwa kieliszki, a także podłużny, plastykowy pakiet: zestaw tanich pocisków produkcji dalekowschodniej - od malutkich "pszczółek" po grube kiełbachy na patykach. - Jak widzisz - zawołał, przekrzykując ciągły łomot i strzelaninę - spełniam twoje marzenie! - A po chwili dodał uczciwie: - Swoje też... Otworzył całkiem wprawnie szampana, nalał do obu kieliszków. Wypili, pocałowali się pospiesznie. - Do dzieła! - zakrzyknął niecierpliwie Ignacy i wydobywszy z kieszeni pudełko zapałek, podpalił lont pierwszej petardy, po czym z okrzykiem satysfakcji wyrzucił ją przez okno. Wybuchła jeszcze w powietrzu, co go niezmiernie ucieszyło.
21
We dwoje poradzili sobie z zapasem bardzo szybko, lecz na pocieszenie mieli jeszcze wspaniałe widowisko za oknem. Chyba każdy mieszkaniec Poznania odpalił tej nocy choćby najmniejszą petardkę. Kanonada trwała równą godzinę, aż wystrzelono wszystko i już tylko pojedyncze smużki ognia ulatywały anemicznie w zadymione niebo. - To jednak było cudowne - stwierdziła Mila. - Najpiękniejsza noc naszego życia. - No, nie wiem - sprzeciwił się Ignacy. - A pamiętasz tamtą... Mila nie dała mu dokończyć. - Tak! - zawołała. - Tamta była najpiękniejsza. - A! Widzisz. Chodźmy do domu. W domu jednakże trwała w najlepsze zabawa. Ignacy i Mila stanęli na chodniku, zasypanym tekturowymi i plastykowymi tutkami po rakietach i fajerwerkach, spojrzeli w okna zielonego pokoju. Przez firanki widać było, że Kłamczucha tańczy fandango, Idą z Markiem całują się przy choince, a Grześ i Gabrysia płyną w walcu przez cały pokój. Patrycja, stojąca tuż przy oknie, trzymała się za brzuch ze śmiechu, otoczona gromadką śmiejących się przyjaciół, a reszta dawnej grupy ESD, z małżonkami i nawet dziećmi w różnym wieku, wypełniała pokój, tańcząc, żartując, dyskutując albo po prostu jedząc. - Wychowało się tu u nas - rzekł Ignacy z zadowoleniem - całkiem miłe stadko. - To prawda - zgodziła się Mila. - Nie będziemy im chyba przeszkadzać? Bawią się tak świetnie. - Nie przeszkadzalibyśmy. Ale zmarzłam i chce mi się spać. Marzę o łóżku. - No, to wejdźmy po cichu i schowajmy się w naszym pokoju. Ostrożnie otworzyli drzwi mieszkania, ale i tak nie było ich słychać w ogólnym gwarze. Bawiono się przy muzyce z płyt kompaktowych - niegłośno, ale intensywnie. Ignacy
22
i Mila wślizgnęli się do swojego zacisza, zapalili nocną lampkę i zamknęli od wewnątrz drzwi. Stare, miłe sprzęty powitały ich spokojnie, rzędy książek odbiły się w szybach czarnego okna. Wielki filodendron rozpościerał ciemnozielone łapy ponad wezgłowiami ich tapczanów, przewidująco pościelonych przed wyjściem. Zdjęli płaszcze, buty i ubrania. Mila odwiesiła sukienkę do szafy. Odchyliła kołdrę rozpostartą na swoim tapczanie - i wydała lekki okrzyk. Pod kołdrą leżała bowiem mała Łusia, głęboko uśpiona, różowa i cieplutka, w piżamce oraz kapciach. Śmiejąc się cicho, Mila ostrożnie położyła się obok wnuczki, przykrywając siebie i ją brzegiem kołdry. Ignacy też się uśmiechał, bo w swoim łóżku znalazł pod kołdrą Józinka, kompletnie ubranego, pogrążonego w mocnym, zdrowym śnie na wyboistym podłożu z komiksów oraz autek. Z westchnieniem ulgi położył się obok wnuka, rozprostował stare kości i zamknął oczy, czując, jak z wolna rozgrzewają mu się stopy, bardzo jednak zmarznięte. - Zgaś światło, Milu, i przeczekamy jakoś do końca balu - powiedział, ziewając. - Chciałbym umyć przynajmniej zęby. - Ej, nie zrzędź - mruknęła Mila, pstrykając wyłącznikiem lampki. Przez chwilę panowała cisza, aż Ignacy odezwał się w ciemnościach: - Jak oni spokojnie oddychają, co? - Uhm. Wiesz, o kim myślę w tej chwili? O Gizeli. Zawsze w urodziny myślę o Gizeli. Tęsknię za nią. - A wiesz, że ja także - powiedział z zaskoczeniem Ignacy. - No, śpijmy. - Dobranoc, Milu. - Ignaś... - Hm? - Było tak cudownie. - Dziś? - Zawsze - odpowiedziała Mila sennie.
23
Sztuka fryzjerska w Polsce, niestety, wciąż jeszcze stała ne bardzo niskim poziomie, choć Monika przyznawała sprawiedliwie, że w innych dziedzinach życia zmiany następowała szybko. Do dziedzin tych należała na przykład bankowoś - ale co po tym kobiecie, która akurat chce ładnie wyglądać, Monika przyleciała ze Stanów, oczywiście, bardzo porządnie uczesana, lecz po Świętach już potrzebowała fryzjera i miale pełne prawo się obawiać, że znów, po wizycie u jeżyckie; specjalistki, będzie przypominała poznaniankę. Na szczęście, na kolacji u Mili spotkała najmłodszą jej córkę, Patrycję, Gdyby nie ta miła, elegancka młoda kobieta, Monika nigdy nie dowiedziałaby się o nowym salonie piękności, gdyż pozostałe trzy córki Mili raczej nie chodziły do fryzjera, przystrzygając sobie wzajemnie gęste czupryny za pomocą tępych zapewne nożyczek. Salon polecany przez Patrycję prowadziła młoda i rzutka osoba po praktyce w Paryżu i ona osobiście uczesała Monikę tak, jak trzeba: siwa czuprynka została przycięta z fantazją i znawstwem, tu - puszyście, tam - gładko, z cieniowaną bombką z tyłu głowy. Tak przygotowana, Monika mogła się zastanowić nad wyborem stroju na ślub Natalii. Wszystko bowiem zapowiadało się bardzo uroczyście. Nawiasem mówiąc, stara przyjaciółka Mila zdradzała objawy wielkiej tremy! Zapytana o przyczynę, wyjawiła, że nękają ją niesprecyzowane lęki co do ceremonii ślubnej.
- Rodzina nasza - powiedziała złowieszczym półgłosem - ma wyjątkowy dar do popełniania gaf oraz prowokowania dziwacznych incydentów, które innym ludziom w chwilach tak uroczystych po prostu się nie zdarzają. Monika, świetnie pamiętająca ślub swego jedynaka Mareczka z Idą, mogła tylko z pełnym zrozumieniem pokiwać głową. Pomyślała, że trudno się dziwie niepokojom Mili: mało to się nakłopotała tą swoją postrzeloną, poetyczną, niezdecydowaną córką? Lecz na szczęście oto i Natalia wpływa - jako ostatnia z córek Borejków - do bezpiecznej przystani, choć oczywiście trudno powiedzieć, czy przystań ta będzie aby na pewno bezpieczna i czy nowo poślubiony małżonek nie okaże się w dalszym pożyciu katem lub łobuzem. Monika nie poznała jeszcze pana młodego i - szczerze mówiąc - była go bardzo ciekawa. Zdecydowała, że ubierze się w perłowoszary kostiumik i białą jedwabną bluzkę. Na wierzch zarzuciła swoje karakuły i wreszcie skropiła się wodą Givenchy. Przyjemnie jest być kobietą elegancką i światową. O właściwym czasie wyruszyła na piechotę od siostry, która mieszkała przy ulicy Fredry. Monika zwykle tu się zatrzymywała, bo nie była zwolenniczką pobytów u synowej - Józinek i Łusia, urocze dzieciaczki, były jednakże przez Idę bardzo rozpuszczone, a biedny Marek niewiele miał wpływu na liberalny i bez wątpienia dziwaczny system wychowania, stosowany we własnym domu wobec własnych dzieci! Zresztą biedaczysko był tak zagoniony i przepracowany, że od razu po powrocie do domu zapadał w sen. Z ulicy Fredry było bardzo blisko do kościoła Dominikanów - Monika zdecydowała się tam właśnie stawić, żeby nie powiększać przedślubnego rozgardiaszu (mogła go sobie wyobrazić!) w i tak już przepełnionym mieszkaniu Borejków. Ostrożnie drobiąc po śliskim chodniku w swoich nowych pantofelkach na wysokim obcasie, Monika dziwiła się okropnemu zatłoczeniu
25
poznańskich jezdni. Wyglądało to tak, jakby tu absolutnie każd miał już samochód. Korki ciągnęły się od skrzyżowania do skrz.5 żowania, wskutek czego miasto było właściwie nieprzejezdne Zauważyła ponadto, że bardzo wielu ludzi wędruje w tym samym co ona, kierunku. Ponieważ wszyscy nieśli kwiaty, domyśliła się że to przyjaciele i znajomi Borejków - starszych i młodszycł - i szczerze mówiąc, poczuła zazdrość na widok tego wiernego tłumu. Kiedy się mieszka w obcym kraju, nigdy się nie zgromadź; pełnego kościoła przyjaciół i sąsiadów. Przed samym kościołem też już było tłoczno od samochodów, zaparkowanych gdzie się tylko dało, a na chodniku, w tłumie, uwijał się fotograf z kamerą wideo, filmując to dziedziniec, to nadjeżdżających gości. Pogoda nie dopisała: wiał ostry wicher, wszystko było oblodzone albo pokryte zbitym w gładką skorupę brudnym śniegiem. Od czasu do czasu kropił marznący deszczyk. Kałuże tworzyły na chodnikach bardzo niebezpieczne ślizgawki. Monika przypomniała sobie, że ślub Idy i Marka także przecież odbywał się zimą, w okolicach Gwiazdki, tyle że wówczas sypał na odmianę bardzo gęsty śnieg. Ach! - oto i para młoda! Wiotka Natalia ślicznie wygląda w ciepłym kostiumiku o długiej spódnicy i w długim welonie, spływającym z futrzanego toczka. Pana młodego nie widać - oho! Na stopniach, wiodących na dziedziniec kościoła, powstało jakieś zamieszanie. No, oczywiście! - to Ignacy się poślizgnął, a cała grupka osób - włącznie z młodą parą - omal nie padła wraz z nim. Fotograf, na szczęście, właśnie filmował nadjeżdżający samochód i tylko Idą, z błyskiem w oku, rzuciła się uwieczniać incydent, zdradzając charakterystyczny dla siebie brak taktu. Niestety! Monika pomyślała, że w zasadzie, jeśli idzie o gafy, a także nieszczęśliwe wypadki, limit dzisiejszy chyba uległ wyczerpaniu i biedna Mila może się odprężyć. Była już za kwadrans piąta, więc wszyscy ruszyli przez ten piękny, kwadratowy dziedziniec z krużgankami, wprost do kościoła.
26
Monika odnalazła swoich - ucałowała czółka wnuków, cmoknęła synową w piegowaty policzek, a następnie gorącym macierzyńskim uściskiem otoczyła syna, przelewając w niego maksimum otuchy. Marek wyglądał przepięknie - wystrojony i roześmiany (właśnie wspominali z Idą swój ślub - oświadczył), Idą też prezentowała się wcale nieźle, choć umalowała się jak zwykle nieumiejętnie. Z jej szyi zwisał aparat fotograficzny, ustawiony do strzału, a w zielonych oczach malował się łowiecki głód. Błyskawicznie zrobiła kilka zdjęć Monice, dzieciom i Markowi, po czym rzuciła się naprzód jak tygryska, by uwiecznić moment wkraczania państwa młodych do kościoła. Nadeszła i Mila - spięta, lecz dzielna, ubrana, jak to ona, skromnie i bez pomysłu. Szary płaszczyk okrywał jej przygarbione plecy, a uczesana bez pomocy fryzjera, nie umalowana, wyglądała, zdaniem Moniki, na swoje lata! Mila uścisnęła przyjaciółkę, lecz zachowywała się jakoś nieuważnie. - Nie widzę Ignasia - mamrotała, rozglądając się bez ustanku. - Okropnie się boję, że on mi się gdzieś zapodzieje, a przecież ma poprowadzić Natalię do ołtarza... - Uspokój się. Ja go widzę - powiedziała Monika. Ignacy stał, świecąc łysiną i bladością pociągłego oblicza, przy kolumnie obok głównego wejścia. Wspierał się o tę kolumnę plecami, a minę miał bardzo niewyraźną, ręce zaś skrzyżowane na piersiach gestem dramatycznym i pełnym dziwacznego patosu. - Czy coś ci jest, Ignasiu? - spytała Mila, wiecznie o niego zatroskana (niektórzy mężczyźni zginęliby po prostu bez silnego kobiecego ramienia!). Ignacy uśmiechnął się heroicznie i odparł tonem, sugerującym utajone cierpienie, że nic mu nie jest, nic absolutnie, po czym wszedł wraz z Milą i Moniką do kościoła, gdzie w ciemnawym obszarze pod chórem czekała już Natalia, pan młody oraz sporo osób z rodziny (wśród nich Róża i Laura, dwie córki Gabrysi z pierwszego małżeństwa). Gabrysia, niezastąpiona jak zwykle
27
w kwestiach organizacyjnych, właśnie kierowała ruchem, witając gości i wskazując im miejsca w ławkach. Organy grały cichutko, tłumek gęstniał, nastrój uroczystego oczekiwania wzmagał się z każdą chwilą, a Monika wciąż nie mogła dostrzec, jak wygląda pan młody. Ciekawość jej została wystawiona na nie lada próbę, gdyż w chwili, kiedy już się zdecydowała podejść bliżej i przynajmniej zerknąć na oblubieńca Natalii, młoda para została ze szczętem zasłonięta przez masywną postać w bieli - był to ojciec Krzysztof, jeden z zaprzyjaźnionych z Borejkami dominikanów. Porozmawiali sobie serdecznie, a tymczasem Marek zabrał Monikę do trzeciej ławki przed ołtarzem. Wreszcie wszyscy znaleźli się na miejscach, organy zagrzmiały, Ignacy podszedł do córki - blady, lecz spokojny - i ofiarował jej prawe ramię. Oblubieniec zajął już swój samotny posterunek przy lewym klęczniku. Monika nareszcie go widziała! - z profilu. Zdumienie odebrało jej mowę. On był rudy! Jakże ta Mila mogła dopuścić do czegoś podobnego! Jakby jeszcze nie dość było tego koloru w rodzinie! Ciekawe, co by na to powiedziała świętej pamięci Gizela. Oboje rudzi! Jakież więc będą ich dzieci? Kto wie, czy z takiej wybuchowej mieszanki nie zrodzą się po prostu albinosy! Wśród grzmiących pasaży organowych Ignacy kroczył dumnie główną nawą, prowadząc pannę młodą. Odziany był w wytworny garnitur i wyglądał przystojnie, choć blado. Przygryzał mocno wargi - zapewne ze wzruszenia. Ojciec Krzysztof stanął naprzeciwko nich, ramię w ramię z brodatym ojcem Pawłem, a wszyscy patrzeli ku nadchodzącym. Monika zauważyła przy sposobności, że kostium Natalii stylizowany jest na staropolski kontusik, co było pomysłem wdzięcznym i oryginalnym. Lecz w momencie, gdy Monika rozpatrywała szczegóły tego stroju, wydarzyło się coś nietypowego: Natalia, wchodząc na podwyższenie, gdzie stały klęczniki, wsparła się mocniej na ramieniu ojca, ten zaś wydał krótki, bolesny okrzyk, który głośnym
28
echem rozległ się we wnętrzu kościoła i przebił swą mocą nawet tutti organowe. Zapanował niewielki popłoch i konsternacja, które jednakże Ignacy dość szybko zażegnał, schodząc po prostu z widoku. Natalia została bezpiecznie przekazana w ręce rudego oblubieńca, a Ignacy osunął się, jak spadający woal, na ławkę tuż przed Moniką. Mila oczywiście troskliwie pochyliła ku niemu głowę, a zza niej wyzierała niespokojna Gabrysia, lecz Ignacy wykonał lekki skłon i uśmiechnął się, sygnalizując, że wszystko jest w porządku. W toku uroczystego nabożeństwa Monika nie myślała już, rzecz jasna, o samopoczuciu Ignacego; skupiona była na przebiegu odwiecznej ceremonii, popadając w stosowne przy takiej okazji i jakże zrozumiałe, zważywszy na fakt jej wdowieństwa, wzruszenie. Kątem oka zarejestrowała raz tylko, że Ignacy skłonił głowę na ramię żony, ale że było to akurat w chwili przekazywania znaku pokoju, uznała, że wszystko jest w porządku, choć dziwne - jak to zwykle u Borejków. Dopiero w połowie wesela, które odbywało się w pięknym dworze w Koszulach, Ignacy zemdlał. Ponieważ uczynił to dyskretnie i na uboczu, zdołał nikomu nie popsuć zabawy. To Monika odnalazła go przypadkiem i ocuciła (leżał dramatycznie w głębokim fotelu, wyciągnąwszy nogi na pół pokoju). Zaraz też z telefonu kustosza zawezwała taksówkę i zawiozła męża przyjaciółki do pobliskiej Środy, na nocny dyżur w szpitalu miejskim. Tam okazało się, że biedny Ignaś doznał podwójnego, skomplikowanego złamania ręki z przemieszczeniem! Zakuty w gips, blady, lecz już mniej cierpiący, bo nafaszerowany środkami przeciwbólowymi, powrócił z Moniką na wesele, wywołując uzasadnioną sensację - i dotrwał na nim już do końca, to znaczy do czwartej nad ranem. Ale Mila! - szczerze mówiąc, Monika była zawiedziona i rozczarowana jej zachowaniem. Po wszystkim, co dla nich obojga
29
zrobiła, mogła chyba spodziewać się jakiejś wdzięczności! Jakiegoś uznania! Tymczasem Mila podziękowała jej, owszem, lecz jakoś sztywno; wyraźnie się czuło, że to ona sama chciałaby pojechać z Ignacym do szpitala i być z nim w chwili prześwietlenia oraz nakładania gipsu. Cóż - Mila bywała niekiedy zaborcza, a właściwie - zawsze despotyczna. Monika, jako jej najlepsza i najstarsza przyjaciółka, śmiało mogła to stwierdzić. Poza tym oboje z Ignacym coraz bardziej przypominali stare papuźki-nierozłączki. Przesada nie jest dobra w żadnej dziedzinie, a czasem nawet przeradza się w groteskę!
2. Zawsze, kiedy przychodzi do jakiejś imprezy, okazuje się, że chłopców jest za mało. Laura już dawno zauważyła tę prawidłowość, toteż zawczasu zaczęła sugerować mamie konieczność zaproszenia braci Lelujków. Nie było to takie proste. Dworek w Koszutach pomieścić mógł przy weselnym stole najwyżej pięćdziesiąt osób, a że najwięcej do powiedzenia miał tu kustosz (dworek był obiektem muzealnym), trzeba było i tak dokonać radykalnych cięć na liście gości. Ciotka Nutria wraz z Robrojkiem strasznie się głowili i kłopotali, groziło im bowiem to, że połowa krewnych i znajomych po prostu się poobraźa...
rutkowska-j